پنجشنبه 22 دی 1390

پنجشنبه 22 دی 1390

جرس؛ فیض الله عرب سرخی به مرخصی استعلاجی آمد

فیض الله عرب سرخی، زندانی سیاسی و عضو سازمان مجاهدین انقلاب، که چند روز پیش دچار وضعیت حاد جسمانی شده و به بهداری زندان منتقل گردیده بود، شامگاه چهارشنبه ۲۱ دی ماه، برای دو روز به مرخصی استعلاجی اعزام شد.

منابع خبری جنبش سبز از زندان اوین گزارش داده بودند که فیض الله عرب سرخی طی روزهای گذشته در طول یک شب چهار بار به بهداری اوین منتقل شد و پزشکان تنها با تزریق مسکن تلاش کردند درد وی را آرام کنند اما مسئولان زندان حاضر به انتقال وی به بیمارستان نشدند.

کلمه به نقل از هم بندی های این فعال سیاسی جنبش سبز نوشته بود: با وجود وضعیت جسمی نگران کننده فیض الله عرب سرخی در بند ۳۵۰ زندان اوین، مسئولان زندان امکان هر گونه اقدامی برای درمان پزشکی را از وی سلب کرده اند. عرب سرخی علاوه بر درد شدید ناشی از مفاصل و استخوان ها از شدت دندان درد، شب ها نمی تواند بخوابد.

بازجوهای سپاه و مسئولان زندان گفته اند که به دلیل امضای بیانیه های منتشره از بند ۳۵۰ اوین نمی توانند برای مرخصی استعلاجی و یا حتی پیگیری درمان وی در زندان اقدام کنند.

فیض الله عرب سرخی نخستین بار در جریان بازداشت های پس از انتخابات دهم ریاست جمهوری در تیر ماه ۱۳۸۸ بازداشت و به ۶ سال حبس تعزیری محکوم شد. اتهامات وی اقدام علیه امنیت کشور و تبلیغ علیه نظام عنوان شده است. معاون وزیر بازرگانی دولت محمد خاتمی یکی از هفت چهره اصلاح طلب شاکی پرونده دخالت نظامیان در انتخابات می باشد. وی بیش از ۱۰ ماه در انفرادی ها و سلول های چند نفره ی دوالف تحت بازجویی های سپاه قرار داشت.

عرب سرخی همچنین از امضا کنندگان نامه شکایت از سپاه و وزارت اطلاعات می باشد که در جریان این شکایت دوباره احضار و بازجویی شد. او یکی از ۱۲ زندانی معترض و اعتصاب کننده پس از شهادت هدی صابر در بند ۳۵۰ اوین است. شهریور ماه جاری در یک اقدام غیر منتظره عرب سرخی از زندان اوین آزاد شد که بعد از چند روز دوباره به زندان فرا خوانده شده و اعلام شد که برگه آزادی به اشتباه به وی ابلاغ شده است. ...

کلمه؛ محسن امین زاده، معاون وزیر دولت اصلاحات با دست بند و پا بند در بیمارستان

محسن امین زاده، زندانی سیاسی اوین و معاون وزیر خارجه دولت اصلاحات برای انجام پاره ای از معاینات به بیمارستان رفت. هفته ی پیش بدنبال ناراحتی قلبی این زندانی سیاسی، معاون امنیتی دادستان تهران، رشته احمدی،  از اعزام محسن امین زاده،  به بیمارستان بر جلوگیری کرد.

محسن امین زاده که قرار بود بر اساس نظریه پزشک قانونی طبق وقت تعیین شده برای درمان عارضه قلبی اش به بیمارستان مدرس اعزام شود، برای نخستین بار با دستور جلوگیری از اعزام بدون دستبند به بیمارستان مواجه شد.

محسن امین زاده نیز در مقابل، از پذیرش شیوه ناشایست و رنج آور اعزام بیماران با دستبند خودداری کرد و حاضر نشد که دست بند را قبول کند.

در همین حال به رغم موافقت فرماندهی حفاظت زندان اوین با اعزام بدون دست بند وی به بیمارستان، در نهایت با دستور مستقیم رشته احمدی از اعزام امین زاده به بیمارستان خودداری شد.

اما امروز نوری زاد که محسن امین زاده را در بیمارستان دیده است در حالی که چند سرباز با دست بند و پا بند کنارش بودند. او مشاهداتش را در آخرین پست خود در وبلاگ شخصی اش نوشته است.

او می نویسد: خوب که نگاه کردم دیدم این مرد پنجاه و چند ساله ی محصور در میان سربازان و یونیفورم پوشان، دکتر امین زاده، معاون وزارت خارجه ی دوران آقای خاتمی است. آقای امین زاده را از زندان اوین به اینجا آورده بودند تا قلب او نیز معاینه و بررسی شود. در دست یکی از سربازان، هم دست بند بود و هم پابند. و او هر از گاه با جابجایی آنها، ناخودآگاه به همگان می فهماند که این مردی که مجاور من نشسته، زندانی است وکسی اجازه ی نشستن بر این دو صندلی خالی را ندارد.

همسرآقای امین زاده را نیز دیدم. که بیرون از سالن در راهرویی ایستاده بود و از پشت شیشه به قد و بالای شوی خویش می نگریست. من ندانسته به دیده بوسی آقای امین زاده رفتم اما اعتراض سربازان به من فهماند که به همان مختصر بسنده کنم و از آن مرد زندانی دوری کنم.

نوری زاد می گوید: تماشای امین زاده که جرم نبود. ایستادم و سیر تماشایش کردم. به مردی که تلاش مأموران اطلاعات برای شکستن او در وقت و بی وقت و نیمه های شبِ زندان و انفرادی بجایی نرسیده بود. برای او نیز تلاش کرده بودند یک نقطه ضعفی و یک ماجرای جنسی ردیف کنند و به ضرب بی آبرویی های رایجی که در آن به تبحر رسیده بودند، یک چند حرف مخالف از او دشت کنند و به کار و کسب خود رونقی بدهند، یا اجازه ندهند کار و کسبشان از رونق بیفتد.

من درآن نگاه های هر از گاه، شکست یک زندانی را نمی دیدم. بلکه مردی را می دیدم که تنها جرمش سلامت اوست. و همین او را پیروز می نمود و سرش را به ابرها می سایید. شکست را در جایی باید جست که نکبت در او هوار می کشد. نکبت در دولتی که می شود اورا رکورد دار بزرگترین کلاهبرداری از مردم دانست. نکبت در مجلسی که نخواست یا شهامت این را نداشت که روی پای خود بایستد و اجازه داد مثل کودکان و نوزادان دستش را بگیرند و پا به پایش برند. نکبت در دستگاه قضایی ای که شأن قضاوت را در این مُلک به خاک انداخت. و خود را مضحکه ی تاریخ کرد.

کمی بعد، از طریق بلند گو اسم آقای امین زاده و زندان اوین و همراهان او را شنیدم. همه ی آنها برخاستند و پاسخ معاینات را گرفتند و به سمت در خروجی به راه افتادند. منتظر بودم آن دست بند و پابند بکارآیند و این جانیِ خطرناک را با خفت و خواری از جلوی چشم کنجکاوان و ناظران عبور دهند. دیدم نه، این کار را نکردند. سربازی که دستبند و پا بند را از این دست به آن دست می داد، در سالن را باز کرد و امین زاده را با خود بیرون برد و بقیه نیز از پی آن دو. کمی که گذشت دیدم یک جوان یونیفرم پوش دیگر آمد و سراغ زندانی و همراهان او را گرفت. گفتند همین حالا بیرون رفتند. او از پی دوید و رفت تا از کاروان جا نماند. در محوطه ی بیمارستان چهار نفر آقای امین زاده را اسکورت می کردند. دیدم پدرم تعجب کرده. گفتم پدر جان ما را دست کم نگیر. ما همه از بیخ و بن خطرناکیم. پسرت را از زندان برای مداوا به یک درمانگاه بردند با دوازده نفر اسکورت.

در قانون دست بند و پابند برای زندانیان خطرناک و شرور پیش بینی شده است. که مبادا در مسیر دادگاه یا بیمارستان شیطنتی بکار بندند و پا بفرار بگذارند. منتها این روزها این دست بندها و پابندها برای زندانیان سیاسی عاملی برای تحقیر است. هم برای خود زندانی هم برای تماشاگران و بستگان او. که ببینید ما این فرد سیاسی را با چه خفتی جا بجا می کنیم! غافل از این که همان زندانی، با غرور قدم بر می دارد و با همان لبان فرو بسته به همگان می گوید: طرف مقابل مرا ببینید که تحمل یک “چرا”ی ساده ی مرا نیز ندارد. مگر من چه گفته ام؟ و چه پرسیده ام؟ تنها گفته ام نباید دزدید. و تنها پرسیده ام: چرا می دزدید؟

محسن امین زاده خرداد ماه ۱۳۸۸  بازداشت و به پنج سال زندان محکوم شد. اتهام ‌های امین زاده اجتماع و تبانی به قصد بر هم زدن امنیت کشور و همچنین تبلیغ علیه نظام عنوان شده بود.

کلمه؛ رییس بهداری اوین مانع اعزام زندانیان سیاسی به بیمارستان می شود

مجید رضا زاده، رییس بهداری زندان اوین با  انواع کارشکنی ها و سنگ اندازی ها، مانع اعزام زندانیان سیاسی به بیمارستان می شود. وی در دستوری به پزشکان بهداری اوین اعلام کرده است که از اعلام وضعیت اضطراری برای زندانیان سیاسی خودداری کنند. ا علام وضعیت اضطراری از نظر قانونی  مقامات زندان را ملزم به اعزام زندانی به بیمارستان می کند.

این در حالی است که بهداری زندان اوین فاقد پزشکان متخصص در زمینه مغز و اعصاب، اورولوژی، قلب، و ارتوپدی است. بهداری اوین همچنین از تجهیزات لازم پزشکی برای رساندن کمک به بیماران در مواقع اضطراری محروم است.

گفتنی است همین نوع برخورد رضا زاده در تابستان سال گذشته، موجب به شهادت رسیدن هدی صابر در پی اعتصاب غذا شد. هدی صابر در اعتراض به مرگ هاله سحابی در پی ضرب و شتم ماموران امنیتی به وقوع پیوسته بود، دست به اعتصاب غذا زد که  در نتیجه همین اعتصاب غذا  و بی توجهی بهداری اوین، در زندان اوین جان باخت.

رضا زاده پس از این حادثه در مصاحبه ای با خبرگزاری دولتی ایرنا اعلام کرد که هدی صابر اصلاً در اعتصاب غذا نبوده است. در واکنش به این ادعا همان موقع  بیش از ۶۰  زندانی سیاسی در شهادتنامه ای اعلام کردند که هدی صابر در اثر اعتصاب غذا، بی توجهی بهداری و همچنین ضرب و شتم ماموران امنیتی در بهداری اوین به شهادت رسیده است. ...

کلمه؛ سبزهای گمنام/ محمد آزادی همچنان در بند ۳۵۰  اوین محبوس است

محمد آزادی، جوان ۲۲ ساله، از سال گذشته به اتهام شرکت در تظاهرات عاشورای تهران در سال ۸۸ در بند ۳۵۰ زندان اوین به سر می برد.

وی در خرداد ماه ۸۹ در شهر خرم آباد به اتهام حضور در تجمع عاشورای تهران بازداشت و به پلیس امنیت تهران منتقل شد. وی در روزهای بازداشت موقت در خرم آباد مورد ضرب و شتم شدید نیروهای امنیتی این شهر قرار گرفت. محمد آزادی به اتهام شرکت در تظاهرات عاشورا از سوی قاضی صلواتی به پنج سال حبس محکوم شده است.

ندای سبز آزادی؛ محرومیت مادر و فرزند از تماس تلفنی با یکدیگر

کوهیار گودرزی و مادرش پروین مخترع از تماس تلفنی با یکدیگر نیز محروم هستند.

یک  منبع نزدیک به این خانواده با تاکید بر نگرانی خانواده برای آنها بیان می کند: خیلی تلاش کردیم که این مادر و فرزند با هم تلفنی صحبت کنند اما متاسفانه اجازه ندادند. وضعیت اصلاً خوب نیست کوهیار تنها فرزند پروین است و با هم زندگی می کردند و به شدت به هم وابستگی عاطفی دارند و به روی هر دو فشار عاطفی زیادی است و برای هم خیلی دلتنگ و نگران هستند.

کوهیار الان در زندان اوین است و ملاقات ندارد و فقط می تواند هفته ای یک بارتلفن بزند که البته تلفن هایش هم کنترل است و مراقب هستند که به کجا زنگ می زند. اما با این حال کوهیار از نظر روحی وضعیت خوبی دارد.

پروین هم در زندان کرمان و ممنوع المکالمه است اما ملاقات کابینی دارد. او در بند عمومی و با دزدها و قاچاقچیان در یک جا نگهداری می شود و شرایط مناسبی نیست. به علت این که پروین حق تماس تلفنی ندارد و نگران پسرش است.

روز دوازدهم دی ماه اولین جلسه رسیدگی به اتهامات کوهیار گودرزی بدون حضور وکیل برگزار شد. این فعال حقوق بشر از دادگاه درخواست استمهال کرد تا رسیدگی به پرونده، با معرفی و حضور وکیل برگزار شود. دادگاه نیز جلسه رسیدگی خود را به تعویق انداخت. پروین مخترع مادر کوهیار نیز که یک روز پس از بازداشت فرزندش، در کرمان دستگیر شده بود اخیراً از سوی دادگاه به تحمل 23 ماه حبس تعزیری به اتهام توهین به رهبری و مصاحبه با رسانه های بیگانه محکوم شده است. ... خود پروین هم بعد از این که از این حکم غیرعادلانه باخبر شد خیلی ناراحت شد و الان از نظر روحی شرایط زیاد خوبی ندارد. دیروز وکیل پروین اعتراض خود را روی پرونده گذاشتند و قرار است طی بیست روز آینده دادگاه تجدید نظر تشکیل شود. حالا منتظریم ببینیم نتیجه تجدید نظر چه خواهد بود؟ البته خبرهایی به ما رسیده که کم کم یازده ماه را برای او صادر خواهند کرد و هنوز نمی دانیم داستانش چیست؟

کوهیار گودرزی، ، روزنهم مرداد ماه بازداشت و به بند 209 زندان اوین منتقل شد. این عضو کمیته گزارشگران حقوق بشر بیش از دو ماه را در سلول انفرادی به سر برده و با گذشت شش ماه هنوز از ملاقات با بستگان خود محروم است. وی پیش از این بازداشت، در آذر ماه سال 88، در راه عزیمت به شهر قم جهت شرکت در مراسم تشییع پیکر آیت‌ الله منتظری بازداشت شده و به مدت یک سال در زندان به سر برده بود. در طی این یک سال، مادر وی در خصوص وضعیت و شرایط نگهداری فرزندش با رسانه ها مصاحبه و اطلاع رسانی می کرد.

به گزارش تارنمای سندیکا، علی اکبر نظری و مرتضی کمساری از اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه که در مورخه ۸۹/۹/۲ از طرف بازپرسی شعبه دوم امنیت مستقر در اوین احضار و بازداشت شدند و پس از ۳۶ روز با قید کفالت آزاد شده بودند.

پس از رسیدگی در دادگاه ویژه کارکنان دولت با محکومیت سه میلیون ریال جزای نقدی مواجه شده که بعد از اعتراض قایان نظری و کمساری در دادگاه تجدید نظر، این حکم تایید و با حضور نامبردگان اجرا شد.

دکتر محمد حسن یوسف پورسیفی بار دیگر برای ارائه آخرین دفاعیه خود به شعبه سوم بازپرسی دادگاه شهید مقدسی «اوین» فرا خوانده شد.

اتهامات وی اقدام علیه امنیت ملی بخاطر عضویت در مجموعه فعالان حقوق بشر- توهین به مقدسات - تبلیغ علیه نظام - اجتماع و تبانی و نشر اکاذیب علیه نظام عنوان شده است.

یوسف ‌پور فعال حقوق بشر و عضو روابط عمومی جمعیت کودکان کار و خیابان است که اواخر تیر ماه سال جاری بعد از یک ماه بازداشت در بند دو الف سپاه و بند ۳۵۰ اوین به قید وثیقه ۱۵۰ میلیون تومانی تا موعد دادگاه بطور موقت آزاد شده بود.

شایان ذکر است که وی آخرین دفاعیه خود را روز قبل از آزادی ‌اش به شعبه ذکر شده ارائه کرده و کلیه اتهامات وارده را رد کرده بود.

شعبه دوم بازپرسی دادسرای مستقر در زندان اوین پیمان عارف، فعال سیاسی را به دلیل نامعلومی احضار کرد. این عضو سازمان دانش آموختگان جبهه ملی که به تازگی با تبرئه در پرونده اخیر از زندان آزاد شده است مجدداً به دادسرای اوین احضار شده است. وی موظف است در عرض سه روز خود را به دادسرای اوین معرفی کند.

شعبه ۷۹ دادگاه کیفری‌ استان تهران، به ریاست قاضی محمدی‌ کشکولی دو نفر را به اتهام تجاوز به عنف به اعدام و ۵۰ سال حبس محکوم کرد.

به گزارش فارس، این پرونده از سال ۸۴ و با شکایت زنی به پلیس آگاهی کرج گشوده شد. همچنین در حالی حکم اعدام برای دو متهم پرونده صادر شده است که گفته می ‌شود سردسته باند ربودن و تجاوز به زنان کرجی همچنان متواری است.

سه نفر به نام ‌های "مهدی"، "امید" و "حسن" زنان را سوار بر پیکان سفید رنگ خود کرده و بعد به بیابان‌ های اطراف کرج می‌ بردند و آنها را مورد آزار و اذیت قرار می‌ دادند. سپس پول ‌ها و طلاهای این زنان را به سرقت برده و آنها را رها می ‌نمودند. گفتنی است با توجه به متواری بودن متهم اصلی این پرونده، پرونده وی همچنان در دادگستری استان البرز مفتوح است.

به گزارش موکریان نیوز، دادگاه انقلاب اسلامی مهاباد سه شهروند اهل مهاباد، به نام های منصور دریانوش، شورش شکری افشار و ولی افشاری را هر کدام را به اتهام همکاری با یکی از احزاب کردی به ۵ سال حبس محکوم نموده است. این افرد حدود یک سال پیش در مهاباد و بوکان توسط نیروهای امنیتی بازداشت و هم اکنون نیزدر زندان ‌های مهاباد و ارومیه تحمل حبس می ‌نمایند.

حمیده فرج زاده فعال سیاسی آذربایجانی برای گذراندن مدت باقیمانده ی حکم حبس اش به زندان مرکزی تبریز رفت.

این فعال سیاسی سال گذشته در جریان دستگیری گسترده فعالین سیاسی آذربایجانی در اورمیه دستگیر و به اطلاعات تبریز منتقل شد و بیش از ۳ ماه در سلول انفرادی تحت شکنجه و بازجویی های شبانه روزی قرار داشت. وی پس از ۵ ماه به قید وثیقه ی ۲۲۰ میلیونی آزاد شد. شعبه دوم دادگاه انقلاب تبریز وی را به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام به ۶ ماه حبس تعزیری محکوم کرده بود که با احتساب مدت ۵ ماهه ی زندان موقتش ۱ ماه از حکم فوق باقی مانده بود که وی صبح امروز برای سپری کردن ۱ ماه مذکور خود را به زندان تبریز معرفی کرد.

این فعال سیاسی پس از دستگیری در سال گذشته از محل کار خود در بیمارستان طالقانی اورمیه نیز اخراج شده بود. وی دانش آموخته ی دانشگاه علوم پزشکی ایران است.

چندی قبل نیز یونس سلیمانی از متهمین همین پرونده برای گذراندن ۴۰ روز باقیمانده از حبس اش خود را به زندان اردبیل معرفی کرده بود. این فعال دانشجویی نیز محکوم به ۶ ماه حبس تعزیری شده بود که نزدیک به ۵ ماه آن را سال گذشته در بازداشت موقت و زندان انفرادی تبریز سپری کرده بود. یونس سلیمانی در هنگام بازداشت و تحت شکنجه ی بازجویان و پس از شوک الکتریکی وارد بر بدنش دچار حمله قلبی شده بود.

در تاریخ بیست و ششم اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۹ پس از روز کارگر وزارت اطلاعات اصفهان مبادرت به بازداشت غیر قانونی و بدون حکم قضایی ۱۱ معلم و کارگر نمود.

بازداشت شدگان پس از بازداشت به مکان نامعلومی منتقل شدند و سپس به بند الف ط زندان اصفهان اعزام گردیدند. برخی از آنها مدت بیست و سه روز و برخی نیز مدت پنجاه روز در سلول انفرادی بوده و از داشتن وکیل مدافع و ملاقات با خانواده خود محروم بودند.

پس از آن که مامورین وزارت اطلاعات تحت شکنجه های جسمی و روحی و روانی از همه متهمان اقرار به همکاری با گروه های مخالف نظام اخذ نمود، هر یک از آنها را با قرار وثیقه سنگین پانصد میلیون ریالی آزاد گردیدند.

و اخیراً متهمینی که نام آنها در ذیل می آید به مجازات های سنگین محکوم شدند:

یوسف مهرپویا، جمشید عسکریان، علی هاشم پور، حیدر علی علیرضایی، غلامرضا رحمانی، علیرضا رضایی، مجتبی شریفی، حسین رپوقی، بهزاد باقری، غلیرضا ریاحی

اتهامات:

تبلیغ علیه نظام به نفع گروه های مخالف داخل و خارج از کشور (حزب کمونیست و سلطنت طلب)، تبانی به اقدام علیه امنیت داخلی کشور

 مشارکت در تشکیل گروه دژبان زاینده رود به قصد اقدام علیه امنیت کشور و بر هم زدن امنیت کشور، نگهداری و استفاده از تجهیزات ماهواره ای ....

اعضای کانون فرهنگیان یزد از سوی شعبه ی اول دادگاه انقلاب یزد به ۴۲ ماه حبس محکوم شدند. بر اساس حکم صادره دادگاه انقلاب یزد، محمد علی حسن شیرازی، منصور میرزایی، محمد جواد حسامی، احمد چنگیزی، محمد علی شاهدی، رمضان علی نجاتی، محمد مهدی صدیقی، محمد حسین دهقانپور و علی قوچانی به اتهام تبلیغ علیه نظام، فعالیت غیرقانونی از طریق سخنرانی و تشکیل جلسه، تجمع و صدور بیانیه و تحریک معلمان به اعتصاب غذا و تعطیلی کلاس به زندان محکوم شدند. شایان ذکر است که حکم زندان این افراد به مدت ۵ سال تعلیق شده است.